«Ξεχείλισε η οργή, δεν µου φτάνουν τα λόγια...»

«Η εξέγερση του ∆εκέµβρη», «Εκπυρσοκροτώ», «A song for Alex»... Για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου και τα ∆εκεµβριανά του 2008 γράφτηκαν και γράφονται τραγούδια που έχουν αποκτήσει µεγάλο κοινό κυρίως στο Ιντερνετ, όπου διακινούνται µε ταχύτητες...

Το χαρακτηριστικό της νέας «γενιάς» ελληνικών τραγουδιών – και µάλιστα αυτά που αναγνωρίζονται και «ψηφίζονται» κατ’ αρχάς στο Ιντερνετ– είναι, εν γένει, ο καθαρά πολιτικός στίχος. «∆εν είναι δυνατόν να µη βγει στον στίχο των τραγουδιών µας αυτό που συµβαίνει σήµερα», εξηγεί στα«ΝΕΑ» ο τραγουδοποιός ∆ηµήτρης Λάµπος. «Ολοι είµαστε πλέον σε έναντρελό ανταγωνισµό που όσοπάει θα χειροτερεύει. Και ο φόβος για το αύριο θα κάνει τις συνθήκες εργασίας αφόρητες. Ο τρόπος που ζούσαµε µέχρι τώρα έχει τελειώσει, αλλά δεν το έχουµε συνειδητοποιήσει ακόµα. Αυτό που συνέβη πριν από δύο χρόνια ήταν ένα πρώτο ξέσπασµα...».

«Αποτυπώνουµε στα τραγούδιαµας αυτά που αισθανόµαστε», λέει ο Γιώργος Παντελιάς από τα ΚίτριναΠοδήλατα, «Ειδικά για την “Ανάδυση” (προηγούµενος δίσκος) µας έλεγαν “πού πάτε, θέλετε να καταστραφείτε;”. Κανείς δεν πίστευε στον πολιτικό στίχο.

Το “Θα πάρω φόρα” δεν παίχτηκε στα ραδιόφωνα, δεν προωθήθηκε καθόλου, αλλά έγινε χαµόςστο Ιντερνετ. Κάναµε αυτό που πιστεύαµε και τελικά είδαµε ότι αποκτήσαµε ένακοινό φανατικό».

Στον εναλλακτικό χώρο ενός πραγµατικά θυµωµένου χιπ χοπ ανήκει το συγκρότηµα Υπόνοια (από τη Χίο) που κινείται εντελώς ανεξάρτητα (δισκογραφικά). Το κοµµάτι τους «Εκπυρσοκροτώ» (περιλαµβάνεται στον δίσκο τους «Entre la tierra y las estrellas», στα ελληνικά σηµαίνει «Ανάµεσα στη γη και τα αστέρια») είναι έναςποταµός θυµού και οργής και ζωγραφίζει ανάγλυφα τα αισθήµατά τους για τη δολοφονία του Αλέξη: «Ξεχείλισε η οργή, δεν µου φτάνουν τα λόγια για τον κόσµο τους που µε µετράνε µε πιστόλια, µε οβίδες κρότου λάµψης, δακρυγόνα κι εγώ στέκοµαι όρθιος, δεν µε ρίξανεακόµα. Ακόµα και µε χώµα δεν µου κλείνουν το στόµα. Ντύθηκα στα µαύρα αφού δεν µου ταιριάζει χρώµα, κόµµα και επίθετο δεν µε χαρακτηρίζει, ίδια λύσσα και οργή απ’ τα βαθιά µου ξεχειλίζει (...)».
To µότο τους, παρµένο από την «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη (στην ιστοσελίδα www.yponoia.com), εισάγει τον επισκέπτη στη φιλοσοφία τους: «Πολεµούµε γιατί έτσι µας αρέσει, τραγουδούµε κι ας µην υπάρχει αυτί να µας ακούσει. ∆ουλεύουµε, κι ας µην υπάρχει αφέντης, σαν βραδιάσει,να µας πλερώσει το µεροκάµατό µας. ∆εν ξενοδουλεύουµε, εµείς είµαστε οι αφέντες, το αµπέλι τούτο της Γης είναι δικό µας, σάρκα µας κι αίµα µας...». Οι Υπό νοια είναι από τα γκρουπ που είναι πρώτα στις κινητοποιήσεις, τις διαδηλώσεις, τα φεστιβάλ χιπ χοπ, αλλά έχει ανεπτυγµένη επικοινωνία και µέσω Ιντερνετ.

Στην ιστοσελίδα ανάρτησηςβίντεο YouTube, µέσα από ένα «σπιτικό» βίντεο, ο Ανδρέας Lovely (23 ετών) γεµίζει την οθόνη µας µε έναν φολκ λυρισµό που θυµίζει έντονα Σάιµον και Γκαρφάνκελ. «A bullet took a young man’s heart / and now it’s bleeding into the park...» («Μια σφαίρα βρήκε την καρδιά ενός νέου ανθρώπου / και τώρα κείτεται αιµόφυρτος µέσα στο πάρκο»). Ο Ανδρέας έχει ένασωρό εξαιρετικά φολκ τραγούδια στοσάιτ του, λέει ότι του αρέσουν ο Γούντι Γκάθρι, ο Μποµπ Ντίλαν, ο Νιλ Γιανγκ κ.ά. και συγχαίρει όσους κατέβηκαν στον δρόµο «να διαµαρτυρηθούν µε πολιτισµένο τρόπο για τη δολοφονία του Αλέξη, εφόσον προέρχονται από µια Ελλάδα που είναι κοιτίδα της δηµοκρατίας». Το «A song for Alex» έχει χιλιάδες θεάσεις στο YouTube.

Mε ένα τραγούδι που περιγράφει ζωντανά τα γεγονότατου ∆εκέµβρη – «Οµορφη πόλη, άσχηµα καίγεσαι» – εκφράζει τα συναισθήµατά του ο Γιώργος Σαρρής (από τους Zιγκ Ζαγκ). «Οµορφη πόλη, που άσχηµα καίγεσαι ξανά / φεύγει η ζωή και πάει χαράµι /µα αυτό το κάτι που εδώ µέσα µε πονά / µε αίµα το έγραψες στο τζάµι» (60.000

θεάσεις).

Ενώ µε έναν ολόκληρο ορχηστρικό δίσκο – «Αφοβοι έφηβοι» – απάντησε στα γεγονότα του ∆εκέµβρη ο συνθέτης Μανώλης Γαλιάτσος. «Οι “Αφοβοι έφηβοι” πραγµατεύονται το χρονικό µιας διαρκούς επικαιρότητας», λέει.

«Αυτής των εξεγερµένων νέων,που επιτίθενται σε µια κοινωνία που στερείται κοινωνικής συνείδησης και δηµιουργικών στόχων».


Ενας «απελπισµένος λυρισµός»

«Την εποµένη κιόλας του προπέρσινου ∆εκέµβρη», λέει ο συνθέτης Μανώλης Γαλιάτσος, «βρέθηκα στο κέντρο της πόλης, στους σχεδόν άδειους δρόµους, και δυο κοπέλες που κάθονταν σ’ ένα πεζοδρόµιο µου ζήτησαν τσιγάρο. Υπήρχε ένα περίεργο είδος κατευνασµένης συνενοχής στην ατµόσφαιρα. Ενιωθες ότι όλοι είχαν την ανάγκη να βρεθούν πιο κοντά, λες και αυτή η εικόνα της κατεστραµµένης Αθήνας είχε µέσα της και µια κάθαρση». Αυτό που του βγήκε αυθόρµητα ήταν να εκφράσει τα συναισθήµατά του γράφοντας µουσική και η µουσική που έγραψε είναι τόσο εύγλωττη, που µοιάζει µε ταινία χωρίς λόγια. Αλλοτεσκληρή, θολή, µε βιοµηχανικούς ήχους, άλλοτε λυρική, µε έναν συναισθηµατισµό που σε βουρκώνει. «Απελπισµένος λυρισµός», µε διορθώνει. «Γιατί, για σκέψου να είσαι νέος και να ζεις αυτό το σήµερα;». Θεωρεί ότι αυτό το «τέλος εποχής» που έφτασε για όλους µας δεν αφήνει πλέον άλλοθι για κανέναν. «Και κυρίως για µας που ασχολιόµαστε µε τη µουσική. Ολοι µας να αναλάβουµε το κόστος της ανεξαρτησίας µας – αυτό που νιώθουµε να το κάνουµε, γιατί µόνο έτσι παράγεται έργο». Ο,τι ακριβώς λένε και τα Κίτρινα Ποδήλατα που έχουν εντάξει τον πολιτικό στίχο καιστον νέο τους δίσκο: «Γράφουµε ό,τι νιώθουµε χωρίς να σκεφτόµαστε αν θα µας παίξουν ή όχι. Ετσι έγινε και µε την “Ανάδυση”, έτσι και στον τωρινόδίσκο. Και το κάναµε σε µια εποχή όπου τα πράγµατα δεν βρώµαγαν όπως σήµερα. Μια εποχή όπου δεν φανταζόταν κανείς να δει ένα παιδί 15 χρονών ξαπλωµένο στον δρόµο...».